Mindfulness reminder week 4

Denken / ervaren

Wanneer je merkt dat je jezelf regelmatig afvraagt waarom je dit voelt
of waarom het vandaag anders is dan gisteren of waar iets vandaan komt,
dan ben je bezig met verklaringen te zoeken voor je ervaringen en niet met ‘ervaren’.
Je bent opnieuw afgeleid van de ervaring in het NU.
Iets wat begint met een  fysieke gewaarwording kan eindigen in een innerlijke monoloog over je werk, je relatie of andere (negatieve) gedachten.
Het is belangrijk om jezelf bewust te worden van deze gedachten en je aandacht weer terug te brengen
naar je lichaam en je zintuiglijke ervaring: ‘wat voel je nu’, ‘waar voel je dat in je lichaam’.
‘Denken over’ is anders dan ‘ervaren’ of ‘voelen’.
Denken over gevoelens is weinig vruchtbaar en leidt nergens toe.
Stel vast dat je denkt en verklaringen zoekt en laat het weer los, ga terug naar het ervaren.

Deze wekelijkse mindfulnessreminder wordt verspreid door Ingeborg en mag ik met toestemming van haar hier plaatsen.

Zoals afgelopen zondag al aangekondigd wil ik vanaf deze week de wekelijkse aan mij toegestuurde  "Mindfulness reminder", door Ingeborg, gaan loggen. Waarom?
Omdat ik er zelf veel aan heb. Mindfulness is voor mij een manier van leven in het nu en om te accepteren wat er is. Hoe doe je dat? Gewoon voelen en ervaren wat je nu ervaart. Het is niets zweverigs maar gewoon een vorm van bewustzijn.

Een aantal jaren geleden heb ik een mindfulness cursus gevolgd bij IMVT in Hengelo. Op dat moment had ik een burnout en wist niet meer hoe ik de dag door moest komen en had slapeloze nachten. Tijdens de cursus leerde ik weer naar mijn lichaam te luisteren en in het nu te leven en me niet door mijn gedachten mee te laten nemen. Ik merkte dat ik voorheen altijd al zo geleefd had, maar was dat  kwijt geraakt.
De periode die ik nu doormaak is zeker niet makkelijk en door bewust even stil te staan en te "zijn", bewust te zijn van gevoelens en emoties en die te accepteren, kom ik er toch wel goed doorheen.

Ik hoop dat jullie er ook wat aan hebben. Trekt het je niet aan dan geen probleem, dan sla je deze wekelijkse logs gewoon over ;-)

Al jaren ben ik fan van het blad LINDA, maar helaas is een tijdschrift lezen voor mij niet meer mogelijk. Ik ben namelijk slechtziend. Gelukkig zijn er ook gesproken tijdschriften, wel meer dan 100! Deze worden uitgegeven door Loket Aangepast Lezen ism Dedicon. Ik had al eens gevraagd wanneer er een abonnement van de LINDA in gesproken vorm zou worden aangeboden. Ik had de redactie van de LINDA al eens aangeschreven en zelfs een wens naar Paul de Leeuw gestuurd, maar helaas het gebeurde niet.
In december kreeg ik via de nieuwsbrief van het Loket te horen dat de LINDA vanaf januari er ook in gesproken versie is. Ik ben hier superblij mee! Heb gelijk een abonnement genomen en vrijdag kreeg ik het eerste exemplaar in de bus. Inmiddels ben ik al lekker aan het luisteren.
Oke het is natuurlijk wel jammer dat ik de plaatjes en de layout niet kan zien, maar waar het om gaat is dat ik de artikelen zo leuk vind en die zijn nu ook weer voor mij beschikbaar.
LINDA, Dedicon en Loket Aangepast Lezen bedankt!!!!

Wat leuk ik sta deze week in Marco's favorieten!!!



Het is net of hij wist dat ik me heb voorgenomen om weer meer te gaan loggen.
Door omstandigheden werk ik op het moment niet en zit dus 100% in de ziektewet. Het ziet er op dit moment nog niet naar uit dat dat snel gaat veranderen. Reden is de combinatie van mijn hypermobiliteitssyndroom en slechtziendheid. Voor het laatste ben ik volop met onderzoeken bezig. Hierover probeer ik zo nu en dan te laten weten wat er allemaal gebeurt.
Van de maatschappelijk werker die ik heb moet ik vooral leuke dingen, om deze spannende tijd van onderzoeken door te komen, gaan doen die me dan visueel en lichamelijk natuurlijk niet veel inspannen. Ik heb me daarom voorgenomen eindelijk eens de schrijversoefeningen in de praktijk te gaan brengen. Dit is iets wat ik blind kan doen achter de computer. Ik ga proberen resultaten van die oefeningen hier te loggen.
Daarnaast wil ik wekelijks de aan mij toegestuurde reminders om mindfulness en dus nu te leven gaan plaatsen. En ik mag een half uur per dag schilderen. Dat is visueel belastend maar het geeft me veel energie! De resultaten laat ik hier weer zien.
Kortom plannen genoeg, dus blijf mijn logje lezen ;-)

Ik ben zo trots op mijn meisje!
Sinds 3 januari is ze begonnen met het werken bij een DAC (dagactiviteitencentrum). Ze zat inmiddels al een half jaar thuis op de woongroep, omdat er geen geschikt vervolg voor de school gevonden kon worden.
Met inzet van velen is er een plekje bij een DAC gevonden. Op 3 januari zijn Wijja, de zorgcoordinator en ik wezen kennismaken. In eerste instantie is ze begonnen bij een Variagroep. Deze groep doet van alles, zoals tekenen, puzzelen, wandelen, inpakwerkjes, etc. Ze heeft hier drie dagen meegedraaid. Omdat er op een andere groep ook nog plek was heeft ze daar ook een dagje meegedraaid. Dat is de ZIG groep. Deze groep heeft deelnemers die veel lager niveau zijn dan Wijja zelf. De activiteiten zijn ook meer gericht op welzijn. Ze gaan iedere dag wandelen, één keer in de week gaan ze koken en naar de markt en natuurlijk lekker snoezelen in de snoezelruimte. Deze groep draait eigenlijk naast alle andere groepen bij het DAC. Zij blijven de hele tijd in de groep terwijl de anderen gezamelijk eten en koffiedrinken.
Na overleg is besloten dat de ZIG groep goed bij de behoeftes van Wijja op dit moment aansluit.
Gisteren hebben we een evaluatiegesprek gehad van de eerste week bij deze groep en het gaat heel goed! Ze zien zoals Wijja is; een lieve meid die van gezelligheid houdt en zorgzaam is. Helaas staat er in de verslagen over haar dat ze een agressief meisje is en dat is alles behalve waar. Alleen als Wijja niet weet waar ze aan toe is of zich onveilig voelt dan kan ze koppig worden en tegendraads. Maar dat staat en valt met goede begeleiding. En gelukkig is deze begeleiding goed! Wat zeker geholpen heeft is dat de eerste week de zorgcoordinator mee is geweest met Wijja en de overdracht heeft gedaan aan de groepsleiding. 

Ik ben zo trots!
Het is toch maar knap dat een meisje met een verstandelijke beperking en emotioneel beschadigd en erge verlatingsangst zich overgeeft om met nieuwe mensen te zijn en die te leren vertrouwen. En als ik dan dat blije gezichtje zie als ze zegt dat ik haar werk gezien heb en als ze er over verteld dan vallen al mijn andere zorgen in het niet.

As maandag ben ik jarig en de kaartjes komen inmiddels binnen.
Een kaartje wat ik niet verwacht had was van Marco! Wat leuk, dit is vast één van de ideeen die Marco en de Tifosi opgezet hebben. Wat leuk dat Marco hier de tijd voor neemt!
Dus Marco en Tifosi bedankt! 
Zo een kaartje maakt mijn hele dag goed ;-)

...besef.
Ik sta vanmiddag bij een bushalte en een man spreekt me aan omdat ik mijn blindegeleidestok heb en een bril met zwart glas. "Kun je met het andere oog ook niet goed kijken? "vraagt hij. Ik doe in het kort mijn verhaal en begrijp van hem dat hij ook slechtziend is, maar zijn stok is thuis. "Goh wat ben jij positief" zegt hij. Ik zie het allemaal somber in" vertelt hij. Hij heeft vier jaar geleden te horen gekregen dat hij blind wordt, hij is zijn baan, zijn rijbewijs en zijn vrouw kwijtgeraakt en daarbovenop kreeg hij een hartaanval.
Ik heb hem geprobeerd wat moed in te spreken en gezegd dat hij hulp moet gaan zoeken om niet bang te zijn voor de toekomst dat er mensen zijn die hem begrijpen en hem kunnen helpen. Toen hij uitstapte keek hij nog even achterom, glimlachde en zwaaide.
Ik hoop zo dat hij de hulp krijgt die hij nodig heeft en de toekomst niet zo somber in ziet.
Door deze ontmoeting besefde ik weer dat ik dankbaar ben dat ik altijd (nou ja meestal) positief ben en uit ga van het goede en de lichtpunten zie en verder wil met mijn leven.
Ik hoop dat ik daar altijd op mag blijven bouwen.

In mijn vorige logs heb ik al verteld dat ik een (groot) deel van de dag blind ga leven en ook activiteiten ga doen.
Vandaag was de ergotherapeute van Visio hier en hebben we de eerste stap gezet.
Terwijl zij toekeek heb ik blind een fruitsalade gemaakt. Ik had een skibril op met zwarte glazen. Het resultaat was best goed en, misschien nog belangrijker, geen snijwonden :-).
Ook het aanrecht zag er nog best netjes uit.
Daarna hebben we samen gekeken hoe ik koffie kan kijken zonder te kijken. Om blind deze dingen te kunnen doen moeten de kasten altijd op dezelfde manier ingepakt zijn, dit geldt ook voor de koelkast. Een aantal potjes en zo worden gemerkt zodat ik weet wat wat is.
Dit vraagt ook dicipline van mijn man want hij moet hier nu ook aan denken, wat natuurlijk best even wennen is. Gelukkig heb je allerlei trucjes om dingen toch te herkennen, bijvoorbeeld door te schudden of te ruiken.
Als laatste hebben we vandaag een dagplanning gemaakt voor mij. Mijn dag is nu per half uur gepland. Afwisselend ga ik blind activiteiten doen en weer blind rust nemen. Zo nu en dan mag ik dan ook iets doen door gewoon te kijken. En dit allemaal met het doel om wat meer energie over te houden en een goede balans te vinden dat ik mezelf lichamelijk ook niet teveel belast. Want bijvoorbeeld blind smyrnaknopen kan ik doen, maar niet langer dan een kwartier zonder door veel pijn afgestraft te worden. Daarom heb ik een eierwekker er naast staan.
Voor mij is het best lastig om het stil zitten en luisteren naar een boek te zien als nuttig en niet als verlummelen van tijd. Ik hoop door het nu zo aan te gaan pakken in de toekomst ook weer iets te kunnen gaan doen voor anderen of werken, maar voorlopig moet ikzelf even op de voorgrond staan. Dat is best lastig, maar met de maatschappelijk werker wordt hier ook goed over gesproken en wordt ik geholpen om dit te leren accepteren.
Al met al de eerste stappen voor mijn nieuwe leven.

Ik schreef in mijn vorige blogje al dat ik op dit moment veel aan mijn hoofd heb, maar dat het zo erg is.....:
Ik kijk vandaag in mijn agenda en zie dat ik vanavond naar Marco ga!!!!!!

Normaal ben ik al weken, dagen aan het aftellen en nu ben ik het gewoon vergeten door alle sores. Wat stom van mezelf om me de dagen van voorpret niet te gunnen. Een wijze les dus om toch meer te gaan genieten.
Maar goed gelukkig heb ik deze dag nog en de napret natuurlijk.
Ik heb er zin in!

Ik ben inmiddels al een hele tijd bezig om uit te vinden wat ik heb (lichamelijk en visueel) en om een goede balans te vinden. In de hoop dat ik in de toekomst misschien weer aan het werk kan, maar het belangrijkste dat ik wat meer energie heb.
Visio helpt mij bij deze zoektocht. Op dit moment wordt er onderzoek gedaan wat mijn visuele problemen zijn. Als dat allemaal duidelijk is ga ik hoogstwaarschijnlijk naar het Loo Erf (revalidatiecentrum voor blinden en slechtzienden) om mijn nieuwe leven te leren leven en te accepteren. In afwachting van deze opname zijn er allerlei onderzoeken gepland. Ik heb regelmatig een maatschappelijk werker over de vloer om me te helpen bij het accepteren wat er allemaal gebeurt. Er is iemand die me begeleidt bij het werk, of eigenlijk bij het niet werken op dit moment. We gaan, samen met de werkgever, zoeken naar mogelijkheden voor mij. Daarnaast krijg ik hulp bij de weg naar een (af)keuring door het UWV.
Afgelopen dinsdag is er een ergotherapeut op huisbezoek geweest voor “exploratie huishouden”.
Ik had verwacht dat alles wat ik overdag doe besproken werd om te kijken of hier iets aan kunnen veranderen.
Dat was niet het geval.
We hebben afgesproken dat ik de komende volle week bijhoud wat ik doe en hoeveel energie dat kost (met name visueel).
Dit doe ik door scorelijsten die ik toegestuurd krijg.
Deze wordt daarna besproken om te kijken op welk moment van de dag ik de meeste energie heb.
Daarna ga ik op dat moment een half uur non-visueel (blind door een zwarte bril) iets doen. Dit iets kan van alles zijn, huishoudelijk of creatief, etc.
Dit moment non-visueel wordt in de komende tijd dan uitgebreid om te zoeken naar een goede balans zodat ik weer wat meer energie overhoud.
Het kan zijn dat ik in de toekomst dus een gedeelte of de hele dag blind ga doorbrengen, afhankelijk van de uitkomsten.
Er is voor gekozen door Visio om hier nu al mee te beginnen omdat de opname bij het Loo Erf waarschijnlijk nog wel een tijdje gaat duren en dit al kleine stapjes zijn die dan bij het Loo Erf verder ontwikkeld kunnen worden.
Alhoewel ik zelf al heel lang zeg dat hierin (niet kijken) de oplossing voor mij ligt is het toch anders als het nu werkelijk gaat gebeuren.
Dan besef je pas wat blind gaan leven betekend, wat je hierdoor kwijt raakt en ik weet nog niet wat ik er voor terug ga krijgen.
Maar goed, ik stap hier positief in en hoop op verbetering van leven.
Fijn weekend!